ผมขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมเว็บนี้ จริงๆ แล้วความตั้งใจดั้งเดิมอยากจะจำกัดอยู่ในวงการเพื่อนธุรกิจท่องเที่ยวในต่างประเทศที่สนใจทำประชาสัมพีนธ์ประเทศไทย และหารูปสถานที่หรือรายการไปเที่ยวในเมืองไทยไม่ได้ หากเราได้ไปอยู่เมืองนอกก็จะรู้ถึงความยากลำบากในการหารูปเกี่ยวกับเมืองไทยที่เราอยากจะได้เพื่อนำมาใช้งาน ต่อมาก็เริ่มจะแพลม ๆ ออกไปเพราะชอบไปแอบดูเว็บของบ้านอื่น เขาก็เลยมาขอเราดูบ้าง เว็บของผมก็เลยมีภาษาอังกฤษแบบงู ๆ ปลา ๆ แบบที่พอสื่อกันรู้เรื่องก็พอแล้ว ทั้งนี้เพื่อกันเพื่อนมันด่าเพราะหงุดหงิดที่อ่านไม่รู้เรื่อง และต้องไปจ้างคนไทยมาสอนอ่านไทยอีก
มีอยู่วันหนึ่งที่ผมได้รับการติดต่อขอรูปสระว่ายน้ำที่โรงแรมไหนสักแห่งในพัทยา เพราะเพื่อนมีลูกค้าฮันนิมูนที่อยากจะได้รูปสระน้ำในหลายๆมุม สาธยายซะยืดยาวว่าลูกค้าฮันนิมูนก็มีแต่อยู่ห้องกับสระน้ำ จึงพิจารณาโรงแรมที่มีสระน้ำสวย ๆ สรุปแล้วแกจะขอให้ไปถ่ายมาให้นั่นแหละ ซึ่งผมไปควานหาจากคลังภาพของที่ทำงาน หายังไงก็หาไม่ได้ ส่วนมากจะมีมุมเก่งช็อตเดียวทั้งนั้น เรียกว่ามีทุกอย่างยกเว้นรูปที่อยากได้นั่นแหละ ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวก็มีเนื้อหาแบบ Text แถมยังมีแบบไม่เจาะลึก เนื้อหาข้อมูลก็เป็นแบบที่อยู่ในโฟลเดอร์ทั่วไป ดูยังไงก็ไม่น่าสนใจเหมือนการแสดงจากภาพถ่ายซึ่งบางครั้งอาจจะไม่ต้องอธิบายด้วยซ้ำเพราะผมจะถ่ายแบบเรียงลำดับ ตามดูไปทีละรูปก็เหมือนเดินทางร่วมไปด้วยกันแล้ว และหากคุณมีกล้องติดไปด้วยคุณก็อาจจะยกขึ้นมาถ่ายในมุมมองเดียวกับผมหรืออาจจะแตกต่างไปจากนี้ เสียดายที่ตอนแรก ๆ ก็ถ่ายไปเรื่อย ไม่ได้จดข้อมูลมามากมายนัก แต่นั่นแหละ..ทำให้ต้องกลับไปอีกแน่นอน ซึ่งก็จะได้มุมใหม่ ๆ มาเพิ่มอีก
เว็บของผมมีเจตนาที่จะส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศ และอยากให้คนต่างประเทศเข้ามาเที่ยวเมืองไทยเยอะ ๆ เพราะประเทศไทยบอบช้ำมากแล้วจากวิกฤติต่าง ๆ ตั้งแต่โรคซาร์ ไข้หวัดนก สึนามิ ปัญหาภาคใต้ น้ำท่วม แท็กซี่ลวงญี่ปุ่นไปข่มขืน ..การปฏิรูปการปกครอง ฯลฯ ซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นในช่วงปีแห่งการเฉลิมฉลอง 60 ปีแห่งการครองราชฯ และเป็นช่วงที่ธุรกิจท่องเที่ยวเริ่มจะฟื้นตัว ก็เป็นอีกมุมมองหนึ่งจากกลุ่มที่เสริมสร้างแต่ดูราวกับเป็นคนเป่าลูกโป่งที่แฟบแล้วแฟบอีก ลมเข้าไม่เต็มเสียที...
อีกอย่างหนึ่งที่ผมได้ขอร้องเพื่อน ๆ ไว้ก็คือ เว็บของผมไม่ได้เป็น Commercial ใครจะเอารูปไปใช้ก็ให้เครดิตหน่อยว่า Photo by Woranit K. แต่ที่ผ่านมาเพื่อน ๆ อันเป็นที่ซี้ทั้งหลายก็ไม่เคยจะโพสในสิ่งพิมพ์อะไรของมันเลย มันบอกว่ารกเปล่า ๆ ดูแล้วเกะกะลูกกะตาว่ะ จะขอแบบฟรีลูกเดียว... ผมก็เลยปล่อยตามอัธยาศัยเพราะปกติก็ถ่ายฟรีอยู่แล้ว คิดว่าถ่ายเอาไว้ดูเองก็สบายใจไปอีกแบบ แถมถูกใจให้ฟรีเขียนซีดีให้อีกต่างหาก เอ้า... ที่ปลงใจได้อีกอย่างนึงก็คือ..มันไม่ขอยืมกล้องไปถ่ายเองก็ดีแล้วเพราะสิ่งที่ผู้ชายไม่ชอบเกี่ยวกับการขอยืมก็มี..กล้อง..ปืน..รถ..แฟน...เมีย...และลูกสาว...จริงแม๊ะ ..ฮิ ๆ .....
ถือว่าเล่าสู่กันฟังก็แล้วกันนะครับ หากมีข้อแนะนำติติงก็ยินดีน้อมรับฟังความเห็นจากทุกท่านด้วยความยินดียิ่งครับ ผมคงจะหา Collection ใหม่ ๆ มานำเสนอในโอกาสต่อ ๆ ไปอีกเรื่อยๆ จริง ๆ แล้วผมไม่ถนัดในแนวอาร์ทสักเท่าไหร่ และมีน้อง ๆ นำเสนอเยอะแล้ว แต่ละคนเซียน ๆ ทั้งนั้นเลย ในแนวที่ผมนำเสนอในเว็บนี้ จึงเป็นความแตกต่างที่ทำให้เกิดความหลากหลาย ผมว่าความแตกต่างนี่แหละทำให้โลกสวยงาม.. จริงไหมครับ....?
