สุดสัปดาห์นี้ก็มีคำถามให้คิดเหมือนเคยว่าจะไปเที่ยวไหนดี พอดีน้องดันพลั้งปากรายงานว่าเพิ่งจะรับดอกเบี้ยสหกรณ์มาหมาด ๆ อยากพาพ่อแม่ไปหาอะไรกินกันสักหน่อย จากนั้นสถานที่ต่าง ๆ จึงหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาให้เลือกแบบนับไม่ถ้วนจากพวก “อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ” เนี่ย...
“เอ้า..เดี๋ยวแม่ช่วยค่าน้ำมันรถอีกห้าร้อย” เสียงคุณยายแว่วใสออกมาจากในบ้าน เพื่อตอกย้ำไม่ให้เราเปลี่ยนใจจากการไปเที่ยวต่างจังหวัดมาเป็นสุกี้เอ็มเค แกมักจะรออยู่ทุกสุดสัปดาห์ว่าจะเอารถออกไปไหนหรือเปล่า และมักจะเป็นสปอนเซ่อร์ค่าน้ำมันเพราะกลัวจะไม่ได้ไปไหนไกล แต่พอจะไปไกล ๆ มาก ๆ ที่จะต้องไปค้างสักคืนก็ไม่เคยตกลงสักที แม้ว่าจะยกเอาความงดงามถึงสวรรค์ชั้นเจ็ด และที่พักเริ่ดหรู ที่แกไม่ต้องจ่ายเงินเองมาล่อก็ยังไม่สำเร็จเพราะแกเป็นห่วงบ้าน โดยเฉพาะแมว ๆ ทั้งหลายที่คนใจบุญมักจะเอามาแจกให้ฟรี ๆ แบบไม่ขาดสายตลอดชีวิตของแกเลยทีเดียว
“เมื่อคืนพ่อแกผุดลุกผุดนั่ง ไม่ยอมหลับยอมนอน รู้ว่าจะได้ไปเที่ยว...” เสียงแว่วสำทับออกมาอีก บอกถึงความหวังของชายชราวัย ๙๒ ที่จะได้มีโอกาสออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตเป็นกำไรเพิ่มเติมอีกครั้งหนึ่ง ยังดีที่สุขภาพของคุณตาไม่ได้เป็นอุปสรรค ความที่แกไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ จึงไม่มีโรคอะไรมารบกวน จนเป็นตัวอย่างการศึกษาของนักเรียนแพทย์มาโดยตลอด แต่เคลื่อนไหวช้าลง หูไม่ค่อยดี และชอบรำลึกถึงอดีต เราจึงจะได้ยินเรื่องซ้ำ ๆ เหมือนเปิดเทปและผมก็จะโดนเทศน์เรื่องผลร้ายของการสูบบุหรี่เป็นระยะ ๆ ที่ “เทป” วนมาถึงเรื่องนี้ ซึ่งทำให้แก้ง่วงเวลาขับรถได้เป็นอย่างดี
เสียงจาก TATV สถานีโทรทัศน์เพื่อการท่องเที่ยวของ ททท.ในช่องเคเบิ้ลทีวีของคุณตาดังสนั่นแข่งกับเสียงวิทยุช่อง จส.๑๐๐ ของคุณยายเป็นสิ่งที่พวกเราเคยชินและเป็นเรื่องที่อะเมสซิ่งพวกเรามาโดยตลอดเพราะทั้งคนทั้งแมวก็ไม่เห็นจะมีใครใส่ใจอะไรมากแอบดูในบ้านก็เห็นคุณยายซึ่งมีสมญานามว่าเป็นนักข่าว BNN (Bang-orn National News คุณยายชื่อ บังอร) เพราะล่วงรู้ไปหมดทุกข่าวกำลังง่วนกับการหุงหาอาหารเช้า ส่วนคุณตากำลังสับปะหงกอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด และเจ้า “โจโจ้” แมวสุดเลิฟกำลังนอนหงายเอาขาหน้าก่ายหน้าผากหลับอยู่บนจักรเย็บผ้าของคุณยายอย่างน่าหมั่นไส้ เสียงจากทีวีกล่าวถึงป่าโกงกางและการเดินทางไปเที่ยวเมืองสมุทรสงคราม และดอนหอยหลอดแข่งกับการรายงานรถติดช่วงบางนาตราดและมอเตอร์เวย์จาก จส.๑๐๐ จึงมีข้อเสนอว่าเราน่าจะลงใต้ ไปสมุทรสงครามกันดีกว่าเพราะเส้นทางไปชลบุรีกำลังสาหัสเพราะรถติดมาก
เมืองสมุทรสงครามเป็นสถานที่ซึ่งครอบครัวของเรานิยมไปท่องเที่ยวพักผ่อนแบบทัศนาจร (Excursion) อยู่บ่อย ๆ เพราะการไปมาสะดวก ประกอบกับมีแหล่งเที่ยวและของกินกับผลไม้ที่ถูกปากมากมาย ระยะทางก็กำลังดี ขับรถยังไม่ทันเบื่อก็ถึงแล้ว จากคำขวัญของจังหวัดที่ว่า "เมืองหอยหลอด ยอดลิ้นจี่ มีอุทยาน ร.2 แม่กลองไหลผ่าน นมัสการหลวงพ่อบ้านแหลม" ทำให้คณะฯ ลงมติว่าเราจะมุ่งหน้าลงใต้ไป “เมืองหอยหลอด” กันในเที่ยวนี้หลังจากที่เราได้ตัด "ดอนหอยหลอด" ออกจากรายการท่องเที่ยวมาเป็นเวลาหลายปีจนจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เราไปเยือนเมื่อไหร่กันแน่
(กรุณาติดตามต่อตอน ๒)
หมายเหตุ : ขอแก้คำผิดจากข้อความในรูปจ้า...ภาษาอังกฤษที่เขาใช้กันที่ถูกต้องคือ Don Hoi Lot ผมรีบไปหน่อยน่ะครับ ขออภัยด้วยจริง ๆ
